Op mijn IPhone

Hoewel ik de laatste tijd weinig gepost heb, is hier natuurlijk gewoon alles doorgegaan. Ik ben inmiddels een paar maanden verder in mijn nieuwe job als 'interimmer'. Kleine man vermaakt zich enorm op zijn nieuwe school en met zijn vriendjes. Speelt graag op zijn nieuwe kamer, want: die is náást de woonkamer "hoe cool is dat!"

Zijn mama is aan het werk, verandert af en toe wat in huis, spreekt af met vriendinnen, doet gezellige dingen met E, haakt af en toe wat, volgt haar lessen Interieurstyling in Zwolle enzovoort, enzovoort...

Kortom, geen bericht is in dit geval zeker goed bericht en om je een indruk te geven... hier wat foto's van mijn IPhone :)

Wandelen met mijn kleine man... oud en vertrouwd door IJsselstein :)

Koninginnedag! 

Traditiegetrouw 's ochtends de ballonnen oplaten!

Spelen met een nieuw appje!

Een vriendenboekje van een klasgenootje. Of hij er in wilde schrijven. Kleine kindjes worden groot! Inmiddels voor hem ook een vriendenboekje gekocht. Hij kan niet wachten tot de vakantie voorbij is. 

Een excursie met mijn opleiding Interieurstyling; deze toiletten zijn te vinden bij Van der Valk in Harderwijk

Koffie drinken..... een genietmomentje!

Naar het strand met een vriendin en kleine man. Een emmertje, schepje, een lading zand en hij vermaakte zich enorm! De zon deed de rest (hoewel het erg koud was die dag)

Nieuwe gympen voor kleine man....

En voor zijn moeder.....

En voorlezen uit het sprookjesboek...

Tot gauw! Met hopelijk meer tijd om te bloggen en om nieuwe haaksels, creaties of anderszins mooie dingen te laten zien!

♥

Genieten

Na maanden van hard werken, niet alleen door mij maar ook door mijn moeder en W. en door mijn vriendinnen en door alle andere hulp, is het dan eindelijk af. M'n meubeltjes staan (enigszins) op de goede plek. De meeste apparaten zijn aangesloten. De kastjes hangen in mijn slaapkamer waardoor ik mijn kleding kan opbergen.

En eindelijk kan ik dit weekend gaan beginnen aan de details. De 'finishing touch'. Het zonnetje door de ramen. Binnen handbereik een lekkere Nespresso (oh wat heb ik je gemist!) en met mijn laptop op de bank.

Ik geniet!

Fijne zondag!

♥

VAW*

Sjonge. Laat ik weer eens een logje schrijven. Pfoe. Valt niet mee om de afgelopen weken onder woorden te brengen. Dus als dit stukje een beetje van de hak op de tak gaat, excuseer mij.

Even in chronologische volgorde. Eind januari was mijn laatste update. Over pas op de plaats. En dat is redelijk gelukt. Ofzo. Want officieel begon ik op 1 februari met mijn nieuwe job. Zonder teveel op de inhoud te gaan -want, dit is een prive blog- was mijn start rustig te noemen. Er waren nog geen opdrachten dus ik vulde mijn tijd met gesprekken voeren en de tijd die overbleef kon ik besteden aan het klussen in mijn huisje.

Ondertussen heb ik naar een nieuwe auto gezocht. En gevonden!

Kluste ik wat in mijn huis en ging ik zondag met een vriendin twee muurtjes behangen.

Haakte ik wat in de verloren uurtjes. Als ik even niet wilde denken aan al die dingen die me bezig hielden. En zo maakte ik een kleedje. Met de kleurtjes uit mijn behang. Het idee deed ik hier op. 

Was ik in het nieuwe stadhuis in Nieuwegein. Omdat we even naar de bibliotheek gingen. Wat een belevenis was dat! Ik maakte foto's. Ik was zwaar onder de indruk. 

Mijn moeder daarentegen stond ongeduldig naast me te trappelen. Zij had haar boeken uit en wilde nieuwe lenen. En gelijk heeft ze. Zo'n bieb wil ik ook wel lenen!

En gisteren, tijdens het wandelen met kleine man, zag ik het voorjaar. Eindelijk! En daar krijg ik zoveel energie van!

En gisteren ging ik ook naar de bioscoop met mijn kleine man. Naar de Sprookjesboom. "Mama, waarom is die heks zo gemeen? Waarom woont Assepoester in een kasteel? Hoe komt het dat de Reus zo dik is?"

Kindje, stel me wat eenvoudigere vragen. Dan kan ik je misschien antwoord geven :)

Oh en toen was vandaag verhuisdag deel 2. Want mijn spulletjes kwamen uit de opslag en werden naar mijn huisje gebracht. Eindelijk. Ik miste ze. Mijn bank. Mijn heerlijke bed. Het schemerlampje voor op mijn nachtkastje. Maar mensen, wat heb ik een troep toch eigenlijk. Dat een mens zóveel spullen kan hebben!

Als ik een beetje op orde ben, dan ga ik naar de Kringloopwinkel. En probeer ik meer weg te brengen dan mee terug te nemen. Echt.

En dat was even wat me zoal bezighield. De afgelopen periode. Heb nog niet het gevoel dat ik weer helemaal geland ben. Na dit alles. Maar een snufje tijd en een grammetje geduld en dat landen komt vanzelf! 

Op mijn eigen bank en in mijn eigen bed!

♥

*Van Alles Wat

pas op de plaats

Want even tijd voor bezinning. Rust. De balans opmaken. 

Sowieso al doordat momenteel alles even 'van zijn plek is', maar ook door afgelopen vrijdag. Toen had ik kleine man bij zijn vader gebracht en reed zelf weer terug naar IJsselstein. 

Vlakbij huis botste ik frontaal op de auto voor mij op de snelweg. De klap was enorm. En de schade ook. Ik ben er -gelukkig- goed van af gekomen. Heb wat kneuzingen, met name in mijn borstkas. Maar ik heb erg veel geluk gehad. Dankzij de airbag, m'n gordel en het engeltje op mijn schouder.

Vandaag samen met de mevrouw uit die andere auto het schadeformulier ingevuld. Iets wat je 'zakelijk' moet afhandelen. Maar de sympathie naar elkaar was groot -we stonden elkaar te troosten op de snelweg-. Voor de verzekering is de vraag van belang wie aansprakelijk is. Maar in werkelijkheid gaat het daar niet om. 

Het engeltje op mijn schouder heeft er niet voor niets gezeten en daar ben ik heel dankbaar voor.

♥

De wervelstorm die verhuizing heet

Ik geloof dat alle blaadjes aan het neerdwarrelen zijn. Hier en daar zijn nog wat flarden van dingen die een plek moeten krijgen, zowel fysiek als emotioneel maar steeds meer krijgt alles z'n plekje.

Vorige week, toen ik dozen stond in te pakken en ik even het overzicht kwijt was van wat er allemaal nog moest gebeuren, lijkt al weer weken geleden. Ik zag overal spullen. Overal. En alles moest in dozen. Maar veel spullen had ik nog nodig. Bordjes, bestek. Melk, en chocoladepasta. M'n tandenborstel en m'n laptop. En oh ja, wat moest er mee naar mijn moeder en wat kon in de opslag? Bij ieder ding wat ik in mijn handen had ging de volgorde van vragen ongeveer zo: kan ik het al inpakken? Moet het naar de opslag of heb ik het nodig bij mijn moeder?

Want ik heb dan wel een huis -waar ik overigens al een paar weekenden druk aan de klus ben geweest- maar het is nog niet af om er al te kunnen wonen. Dus had ik een opslagruimte gehuurd. En sterke mannen ingehuurd om al die spullen daarnaar toe te brengen. En wat belangrijke spullen naar mijn moeder.

Dus toen kwamen die mannen. Op zaterdagochtend om kwart over 8 belden ze aan. En gingen meteen aan de slag. Spullen werden ingeladen. Af en toe werd er iets gevraagd. En ondertussen zat ik me nutteloos en grieperig te voelen op m'n bank. Tot die ook ingeladen werd ;)

En oh wat regende het. De hele dag. Maar het leek die mannen niet te deren. Ze gingen door tot alles klaar was. Het inladen ging trouwens voorspoedig. Om half 12 reden ze weg richting de opslagruimte. Ondertussen maakte ik m'n huisje schoon. Er was heel wat vuil naar binnen gelopen en zo kon -en wilde- ik het niet achterlaten. Terwijl ik aan het poetsen was, reden de mannen naar de opslag en ving mijn moeder en W hen op.

Het uitladen daar ging wat minder soepeltjes. Alles moest op karren getild worden. Die vervolgens naar een grote lift gereden moesten worden. En die lift had geen haast... die ging op z'n gemak van beneden naar boven en omgekeerd. Die zal wel gedacht hebben, het is zaterdag mensen... relax!

Kleine man was ondertussen bij opa en oma en haalde ik daar -nadat het huisje weer redelijk aan kant was- op om ook naar Nieuwegein te rijden. De verhuizers waren nog wel even bezig dus dronken we met z'n allen koffie en aten een broodje bij de Praxis. 

Lastig vond ik het om toe te geven maar oh wat voelde ik me slecht. Ik had het koud en warm tegelijk, mijn lijf deed pijn en de gedachten aan een warm bed maakten dat ik het niet echt meer vol hield. Ik nam mijn kleine man mee naar het huis van mijn moeder. Trok een dekentje over ons heen. Zette een filmpje aan en waren ondertussen aan het wachten op de verhuizers en mijn moeder en W. 

Kleine man stond vol spanning voor het raam te wachten en op zijn roep: ja! daar zijn ze! Schoot ik rechtop, hees mezelf langzaam -want: auw hoofd- van de bank en hielp ze met sjouwen. Gek dat je, op het moment dat het Moet, je je griep op een zijspoor zet en gewoon gáát. Voor even dan.

Zondag was een bijkomdagje. We zaten pas 's middags in de kleren en W heeft -net als zaterdag trouwens- weer geklust in mijn nieuwe huis. De schat. 

Gisteren ging kleine man naar zijn nieuwe school. Voor het eerst. Sjee, dat vond ik spannend zeg. Kleine man ook wel. Maar hij zag de bak met auto's en was zwaar onder de indruk dat we Die Auto ook thuis (waar dat ook mag zijn) hadden. Hij was zo druk met de auto's dat hij niet eens meer zwaaide. *snif* Goed teken!

Toen ik hem ophaalde van zijn eerste schooldag, samen met oma, vertelde de juf dat het heel goed was gegaan. Gelukkig maar... alleen moet ik de volgende keer wel zijn gymschoenen in zijn tas doen. "domme mama". 

Oh! En door al die commotie over Nieuwe Dingen zou ik bijna vergeten dat we ook afscheid hebben genomen.

Afscheid van school.

En afscheid van mijn werk.

En afscheid van mijn huisje.

Kortom, veel afscheid genomen van vertrouwde dingen. Van school, van mijn werk en van Borne. Ik kan terugkijken op een heel mooi afscheid. En dat helpt. Want met die glimlach op mijn gezicht begin ik aan Nieuwe Dingen.

Laat maar komen!

♥

Lieve post

Gisteren kreeg ik de sleutel van mijn nieuwe huis! Eerst heb ik 's ochtends gewerkt. En toen ben ik met een volgeladen auto naar IJsselstein gereden. Twee tuinstoelen, kussens, verfspullen, schoonmaakmiddelen, oude kleren om in te kunnen klussen en een weekendtas. 

Want ik bleef vannacht in IJsselstein slapen en straks ga ik langs de bouwmarkten om verf te halen.

En gisteren leegde ik voor het eerst mijn nieuwe brievenbus. En weet je wat ik daar vond?

Lieve post!

Van Ingrid! Hoe leuk is dat?! 

Ik had gereageerd op haar blogbericht dat ze kaartjes wilde gaan sturen. Omdat ze dankbaar is dat er mensen zijn die haar steunen. En trouw haar blog volgen. En jeetje, toen stuurde ik haar een mailtje. En vertelde ik dat ik binnenkort de sleutel zou krijgen van mijn nieuwe huis. En dat het me zo leuk zou lijken als ik post van haar zou krijgen.

En toen vond ik dus zomaar een envelopje in mijn brievenbus.

Met een kaartje waarop ze een heel lief tekstje heeft geschreven. En jeetje, ik vind dat zó leuk!

Ingrid, dank je wel voor je lieve post! Toen ik het envelopje gisteren openmaakte voelde het net als een cadeautje. Dank je wel daarvoor!

♥

Nieuw jaar, nieuw begin

Afgelopen zondag maakte ik een kaartje voor mijn collega. Mijn collega die nu gruwelijke behandelingen ondergaat door die verschrikkelijke ongeneeslijke ziekte. Je wil zo graag iets kunnen doen maar je staat machteloos. Ze moet het ondergaan en wat haar misschien een beetje helpt is de wetenschap dat er mensen aan haar denken. 

Dus maakte ik een kaartje voor haar. Ik kan haar er niet mee beter maken maar ik hoop dat ik even een glimlach op haar gezicht heb kunnen toveren.

De schilderspullen lagen nog op tafel en terwijl ik meezong met Adèle kreeg ik een idee voor een kerstkaart. Dus ik tekende wat. Schilderde wat. Scande het in en maakte er een kaart van. Een-verhuis-en-kerst-kaart-in-één.

Ik wens iedereen hele mooie feestdagen toe. Samen met de mensen waar je van houdt. En ik hoop dat voor iedereen 2012 een prachtig jaar wordt vol met liefde en gezondheid!

♥

P.S. wat betreft mijn opleiding...
mijn moeder kwam met de verlossende oplossing.
Zij wil op kleine man passen zodat ik mijn opleiding verder af kan maken. Dank je wel mam! *smak*

Over een herinneringsappje en een keuken

Sinds dit weekend heb ik het mooie IOS5 op mijn Iphone... het ging niet helemaal zonder slag of stoot, het installeren van die nieuwe software. 

Zo zijn er afspraken uit mijn agenda verdwenen en ook de laatste mailtjes, what's app berichtjes en sms'jes zijn foetsie. En dat ondanks de reservekopie he! Want hé, die had ik wel gemaakt *trekt met wijsvinger ooglid naar beneden*. Maar die kon ik niet meer terugvinden. 

Maar goed, die mailtjes en berichtjes... soit! Die afspraken daarentegen... ai ai ai, gelukkig kon ik veel terughalen van mijn interne harde schijf. Dus bij het kraken van m'n hersenen kon ik veel weer terug in mijn IPhone stoppen.

Wat er sinds die update ook ineens in gestopt is, is een herinneringsappje. Nah! Komt die even gelegen! Ik zeg; appje welkom! Ik ga gretig gebruik van u maken. Want oh oh oh, wat heb ik uw hulp nodig de komende tijd. BSO bellen, navragen hoe het zit met mijn verzekering, school bellen, Belangrijke Documenten opvragen bij Instanties, aanmelden voor zwemles (inschrijfkosten à 14 euro. Veertien euro!. En dan heeft t kindeke nog geen zwemles gehad he! Maar goed, ik besloot de lieve vrede te bewaren en me er maar bij neer te leggen, kindje dat niet kan zwemmen is tenslotte ook niet zo handig). 

Maar goed, waar was ik. Oh ja, bij mijn herinneringsappje. Daar staat sinds gisteren ook op:

verhuisberichten maken.

Want als die ene Instantie goedkeuring verleent aan die Belangrijke Documenten van die andere Instanties dan hebben wij een huisje met ingang van het nieuwe jaar! Een huisje waar nog ontzettend veel aan moet gebeuren. Want de vorige huurder was een fervent rookster (of roker, geen idee eigenlijk). Dus de plafonds zijn bruin (ja echt). En het schilderwerk is ook bruin. Geworden. 

En de keuken is ehmm... 'wat gedateerd'. 

Het laat zich lastig in woorden uitdrukken. Dus een foto zou de boel wellicht wat ophelderen (hoewel 'ophelderen' wellicht een wat enthousiaste woordkeus is, gezien de staat van onderhoud). 

Ik denk er nog even over na. Het schrikeffect is enorm namelijk.

Goed, mijn nieuwe appje dus. En alles wat ik aan het regelen ben. Zo ook mijn opleiding. Want ik tuf nu vanuit het Twentse ééns in de twee weken op woensdagavond naar Zwolle. Straks vanuit IJsselstein is dat niet echt een optie meer. Dus toen ik wist dat ik ging verhuizen heb ik gevraagd of ik overgeplaatst kan worden naar Utrecht. 

Net kreeg ik een telefoontje terug... er is geen plek meer in Utrecht op de woensdagavond. Op zaterdag wel. Maar die planning komt erg ongelukkig uit met de weekenden dat kleine man bij mij is. Hoewel ik het nu even somber in zie en ik bang ben dat ik mijn opleiding niet voort kan zetten, probeer ik te vertrouwen op het gevoel dat het heus goed komt. Ik weet nog niet hoe. Maar het komt goed *mantra inzet*

Hmm, toch die foto maar plaatsen? Niet zeggen dat ik niet gewaarschuwd heb he?

Ja, dat bedoel ik dus.

Maar ook dáármee komt het goed. Want ik mag een nieuwe keuken uitzoeken!

Die tegeltjes echter.... die blijven zitten.

"want ze zijn nog niet kapot"

aldus de woningcorporatie.

Ach, het maakt voor mij niet uit. Ik ga er een mooi nieuw plekje van maken.

(Mèt een nieuwe keuken. Ha!)

Als er ergens een deur sluit....

Eindelijk kan ik er iets meer over zeggen. Ik vond van mezelf dat ik moest wachten tot sommige dingen geregeld waren. Zoals het hoort zeg maar. En in de goede volgorde. Vooral om eventuele pijnlijke situaties te voorkomen.

Lang heb ik over deze veranderingen nagedacht. En erover gepiekerd. En toen het zover was dat ik een besluit had genomen begon ik weer te twijfelen. Gék werd ik ervan. "Doe ik er wel goed aan, ga ik geen spijt krijgen, wat haal ik allemaal overhoop, is het niet egoïstisch etc. etc."

Tot een paar maanden geleden. Toen tussen de zomer en de herfst in eindelijk de puzzelstukjes op hun plek vielen. Het voelt goed. Het voelt goed om deze stappen te zetten. De stappen richting een nieuw leven in een andere omgeving. In een omgeving die voor mij zo vertrouwd is en waar ik me zo thuis voel, maar waarvoor ik wel dingen op moet geven.

Zoals mijn baan. Met pijn in mijn hart ga ik afscheid nemen van -kan wel zeggen- de beste werkgever in Twente. Een werkgever die me 5,5 jaar gesteund heeft. Gestimuleerd heeft mezelf te ontwikkelen. Me kansen heeft gegeven die ik niet voor mogelijk had gehouden. Maar ook een vangnet voor als ik het even moeilijk had. En een warm bad wat betreft collega's. Ik weet inmiddels waarom ik het zo moeilijk vond (en vind) om daar afscheid van te nemen. Ik ben ze gaan beschouwen als mijn familie. De familie die ik 5,5 jaar geleden achter heb gelaten in IJsselstein. Nu ga ik weer terug naar mijn familie. En naar mijn vriendinnen. En terug naar de plekjes die mij zo dierbaar zijn. 

Dus ga ik eind januari verhuizen. Hopelijk heb ik tegen die tijd een leuk huisje. Ik sta al een behoorlijke tijd ingeschreven als woningzoekende. Gelukkig maar, want de wachttijden in de provincie Utrecht zijn enorm! Sinds de periode tussen de zomer en de herfst in, heb ik een paar keer 1e gestaan voor een huisje. Maar helaas zat 'ons' huis er nog niet tussen. Ik zoek dus nog even verder met als mooi vooruitzicht dat ik komende dinsdag ga kijken in een leuk appartement op de begane grond. Misschien is dit wel ons nieuwe plekje!

Afscheid nemen bij mijn huidige werkgever betekent ook een begin bij een nieuwe werkgever. Op 1 februari ga ik beginnen als interim secretaresse. Dezelfde functie maar dan in een nieuw jasje!

Kortom, ontelbaar veel veranderingen. Nieuw huis, nieuwe baan, nieuwe school voor mijn kleine man. Maar ook; niet meer op fietsafstand van zijn vader. En van zijn opa en oma hier om de hoek. 

En afscheid nemen van de BSO en van het leuke handwerkwinkeltje hier in het dorp.
En van de kastanjeboom in het centrum.
En van de benzinepomp waar ik altijd tank.
En van Joanne bij mijn favoriete supermarkt.
En van Buurman Opa.

Oke, you've got the point. En bij mij staan de tranen in mijn ogen. 

Want afscheid nemen van iets wat fijn is, doet pijn. En veranderingen zijn doorgaans nooit leuk. Maar ik ben ervan overtuigd dat het goed komt. Dat het goed is. Dat voel ik namelijk "aan mijn water" zoals mijn lieve vriendinnetje dat zou zeggen (haai C!).

Kortom, we gaan in IJsselstein een nieuwe kastanjeboom zoeken (oh, daar bij het oude ziekenhuis, met dat smalle paadje). En we zoeken een nieuw handwerkwinkeltje. En een tankstation. Want ja, ik kom straks nog regelmatig in Twente. Voor eventjes dan. 

♥

And last...

but definitely not least...

het derde ontwerp!

Nu ja, "ontwerp" is een groot woord. Ja, ik heb wat gegoocheld met Photoshop en verschillende printjes. En natuurlijk mocht de designstoel niet ontbreken.

Maar ik had zin in iets geks. Iets 'over de top' voor een interieur. Dus hing ik er een disco bal in.

En zette ik er een retro dame in een sexy kort rokje.

En voegde ik wat 'bling bling' toe.

Oke, het lijkt meer op een reclamefolder (voor een seventies disco party. Of voor een nieuw hip drankje. Ofzo) dan op een interieurontwerp. 

Maar ach, het was mijn derde al (en ik hoefde er tenslotte maar één ;))