woensdag 11 november 2009

"dootje?"

Het leven van een moeder gaat niet over rozen. Vooral niet als het regent. Je eindelijk je kind in zijn jasje gehesen hebt, met engelengeduld staat te wachten tot het exemplaar zelluf in de auto klimt en vervolgens zover krijgt dat het ook in de buggy wil als je eenmaal in het dorp bent aanbeland. Ik bedoel. Dan heb je als moeder aardig wat hindernissen getrotseerd.

Gelukkig zijn er winkels die denken aan die survival-moeders. Die hebben dan een hoekje speciaal voor de kiddo's. Zo heeft een fijne kledingzaak er eentje, compleet ingericht als 'pipo-wagen'. Het gevolg is dat je er heerlijk rustig kunt winkelen. Maar waag het eens naar huis te gaan. Daar is het kindeke in kwestie niet van gediend. Dus drama alom.

In ons dorpje is er nog zo'n winkel waar ik graag kom, en ze ook op de kleintjes letten; de fourniturenzaak! Een hoekje met duplo, vies geworden teletubbies, speelgoedauto's waar de wielen van af zijn gevallen. Je kent het wel. Het soort speelgoed dat er op miraculeuze wijze ineens ligt -"zo" hoor je de mama's denken "daar zijn we mooi van af"- en vreemd genoeg heb ik weleens een autootje in de buggy gevonden die niet van ons was -ja, ik heb het B braaf terug laten brengen-.

Maar goed. De fourniturenzaak dus. Daar moest ik gisteren even zijn voor wat wolletjes. Vanwege mijn nieuwe haakboeken! En terwijl ik het een en ander stond uit te zoeken hoorde ik ineens wat papier scheuren. Dat klinkt niet als speelgoed, schoot er door me heen. "B? Wat ben je in Godsnaam aan het doen?"

Ik trof mijn jongetje op de grond aan, een lege doos uitpakkend. Met van dat mooie Sint en Pieten inpakpapier. "dootje uitpakken?"

Ja, eenmaal thuis is het best schattig...

1 opmerking:

Nienuh zei

Heel slim van dat jochie. Vast een teleurstelling dat er niets inzit. Hoewel, dootje is voorlopig bij Mads nog belangrijker dan de inhoud.