maandag 31 mei 2010

taartje!!!

Ik had al weken plannen. Plannen om zelf een taart te bakken. Nee, niet zo'n ordinaire appeltaart! Ha! Dat is voor beginners.

Nee, zo'n overheerlijke slagroomtaart moest het worden. Met van die cake die zo luchtig is dat het hoogte geeft aan je taart. En met van die bakkersroom ertussen. En frambozen. Jemig, het water liep me al in de mond bij het lezen van de recepten!

Ik aan de slag met eieren, maïzena, vanillesuiker, suiker... shit! Geen suiker? Nee toch? Zal toch niet? -kijk driftig alle keukenkastjes na- shit... geen suiker! Buren-linkerkant niet thuis. Buurvrouw-rechterkant wel thuis maar ja, diabetes he?! Dus geen suiker!

Toen Frank gebeld en met een -mis een angel emoticon- stemmetje gevraagd of hij misschien, heel toevallig, per ongeluk, zomaar nog ergens een pak suiker in de kast heeft staan. En dat stond er! Dus een half uurtje later kon ik verder met mijn taart. Of beter gezegd met het biscuit. Ik mixen en mixen en mixen. 10 minuten moest dat.. Ja, dat wist ik heus wel. Heus. Maar 't werd niet zo'n mooi luchtig wit goedje. Dat niet. Maar "there doesn't ring al bell!!!" dus ik braaf het mengseltje in de voorverwarmde oven gezet. En braaf 3 kwartier gewacht. Tot ik hem eruit kon halen. En ik daar een dikke platte plak tevoorschijn toverde. Ai, dit zag er toch wel anders uit dan 'op het plaatje'.

Ik had er -om eerlijk te zijn- flink de p over in. Dus na het eten heb ik alles afgewassen en klaargezet om het meteen zodra Bouke op bed lag, opnieuw te gaan proberen. En zo geschiedde. En ik mixte en mixte en mixte. Maar nu op standje 3, dat wel. En toen, en toen, en toen??? Toen was daar zowaar een mooi luchtig beslagje -trots!-

In de bakvorm gegoten. Nah, dat moest goed gaan, dat had ik tenslotte die middag al geoefend. Toen weer drie kwartier wachten. Dat lukte ook goed. -Ervaringsdeskundige he ;-)- En toen haalde ik daar zowaar een mooi taartje tevoorschijn!

Tadaaa!



Toen moest dat mooie goudbruine juweeltje afkoelen voordat ik het in plakken kon snijden. Och en dat ging best soepeltjes. Dat snijden. Niet dat wachten. Daar ben ik doorgaans niet zo goed in. Dit keer lukte het, dankzij de finale van x-factor, redelijk goed.



Toen kwam het leukste; het vullen van de taart. Ik heb van het bakkerswinkeltje hier in het dorp een recept gekregen van -naar zeggen- overheerlijke room! Woei en dat was geen understatement. Jemig wat heerlijk om die garde af te likken. Niet zozeer om die garde.. naja, je snapt me wel.




En zo ook nog een volgende laag besmeerd met een zoetig goedje (jam) en de room. Na het stapelen de hele boel ingesmeerd met de overgebleven room. Dat dat te dik zou zijn wist ik toen nog niet, wel de volgende dag toen mijn 'bekleding' wat drassig geworden was. Gelukkig deed ie het voor de foto nog erg goed!

Kijk maar...



Al trek?



Ik probeer mijn afzetgebied namelijk uit te breiden wegens toename in bakproductie -grijns-

5 opmerkingen:

Frank zei

Je kunt bij mij altijd een stukje kwijt!

Laura zei

WOW! Ik vind het een kunst.

Mia zei

Mmmm, het water loopt me in de mond. Hij is erg mooi geworden; ook een heel aparte versiering!
Vraagje: hoe heb je die "bekleding" er zo mooi glad en strak op gekregen?
En zie ik het nou goed dat-ie blauw is?

Linda zei

De 'bekleding' is rolfondant, kant en klaar suikergoedje dat je kunt zelf kunt kleuren (ja, ook in blauw :-)) en erover heen kunt leggen. Beetje modelleren en klaar is klara!

Tessa zei

Hee,

Je fondant is zo gaan smelten omdat je hem afgesmeerd hebt met slagroom. Daar zit veel vocht in, waardoor de fondant gaat smelten. Voor de volgende keer kun je hem misschien afsmeren met botercremé of jam.

Succes!