dinsdag 30 maart 2010

One of those days

Het verraderlijke is -in tegenstelling tot wat ik weleens om me heen hoor van mensen die zoiets soortgelijks meemaken- dat ik het vanmorgen, bij het opstaan en bij het knuffelen met B in bed, nog niet merkte.

Dat Dit Zo'n Dag zou worden...
Want eerst lekker in het grote bed geknuffeld met mijn kleine grote vent. Hij had een oud potje nachtcreme van mij te pakken gekregen dat nog op mijn nachtkastje stond. Hij ging zorgvuldig te werk en smeerde mijn handen en zijn eigen handjes als een semi-professional in. Toen gewassen en aangekleed en naar beneden. Boterhammetjes gegeten, ik ondertussen een to-do lijstje gemaakt van wat ik vandaag allemaal wil gaan doen (wederom ambitieuze plannen!).

Boodschappen gedaan. So far so good.

Nog even wat andere dingetjes gehaald en toen ik bij de Hema was werd ik gebeld toen ik net aan de beurt was bij de kassa. Geweldige timing. Uit de rij gegaan (want hé, manieren he!). Stoffeerder: "ik sta momenteel bij u voor de deur maar u bent er niet" Wat een briljant slimme constatering was want ik was bijna-aan-de-beurt-bij-de-kassa-in-de-Hema. Geweldig dat ie belde trouwens. Maar wel ongeveer een kwartier te laat. Hij zou bellen als hij onderweg was, niet als hij er al stond... Ik dus de boel de boel gelaten bij de Hema en met B terug naar de auto. Mean while rook ik een vervelend doch voor moeders met jonge kinderen een welbekend luchtje. Ik maande B harder te lopen want er stond tenslotte een meneer op ons te wachten. Waar mijn kleine peuter normaal gesproken ver voor mij uit rent en ik moet schreeuwen dat ie moet oppassen voor de auto's liep hij nu zo'n 20 meter achter mij. Goed, ietsjes later dan de beloofde 10 minuten was ik bij mijn nieuwe huis. Graaiend naar mijn sleutelbos kwam langzaam doch zeer overduidelijk het besef: f*ck, gisterenavond, F, laminaat, sleutel, eettafel. Juistem. Meneer de stoffeerder kon dus weer onverrichte zaken op zijn retour... shit! Nieuwe afspraak gemaakt voor over -pakweg- een uurtje.

Toen maar naar huis, B beloofd dat ie een koekje kreeg als hij op zou houden met jammeren dat hij zere billen had. En dat lukte, zowaar! (ontaarde moeder die ik ben ;-)). Thuis, buurvrouw op straat, praatje maken, B uit de zandbak gevist, gekeken wat voor soort verrassing hij in zijn luier had en ik had de hoofdprijs! Tot aan zijn nek! Kleertjes uit, onder de douche gezet, schone kleren aan. Terug naar beneden.

Shit!
De boodschappen
Diepvriesspul
*check spinazie*
Conclusie: nog enigszins in bevroren toestand dus in de vriezer gelegd

Kind het beloofde koekje gegeven met wat drinken. Voor de tv gezet zodat ik ondertussen -met koffie- dit logje kon schrijven (wederom ontaarde moeder)

Zucht.... en het is pas 11 uur... dat belooft wat!