maandag 31 mei 2010

taartje!!!

Ik had al weken plannen. Plannen om zelf een taart te bakken. Nee, niet zo'n ordinaire appeltaart! Ha! Dat is voor beginners.

Nee, zo'n overheerlijke slagroomtaart moest het worden. Met van die cake die zo luchtig is dat het hoogte geeft aan je taart. En met van die bakkersroom ertussen. En frambozen. Jemig, het water liep me al in de mond bij het lezen van de recepten!

Ik aan de slag met eieren, maïzena, vanillesuiker, suiker... shit! Geen suiker? Nee toch? Zal toch niet? -kijk driftig alle keukenkastjes na- shit... geen suiker! Buren-linkerkant niet thuis. Buurvrouw-rechterkant wel thuis maar ja, diabetes he?! Dus geen suiker!

Toen Frank gebeld en met een -mis een angel emoticon- stemmetje gevraagd of hij misschien, heel toevallig, per ongeluk, zomaar nog ergens een pak suiker in de kast heeft staan. En dat stond er! Dus een half uurtje later kon ik verder met mijn taart. Of beter gezegd met het biscuit. Ik mixen en mixen en mixen. 10 minuten moest dat.. Ja, dat wist ik heus wel. Heus. Maar 't werd niet zo'n mooi luchtig wit goedje. Dat niet. Maar "there doesn't ring al bell!!!" dus ik braaf het mengseltje in de voorverwarmde oven gezet. En braaf 3 kwartier gewacht. Tot ik hem eruit kon halen. En ik daar een dikke platte plak tevoorschijn toverde. Ai, dit zag er toch wel anders uit dan 'op het plaatje'.

Ik had er -om eerlijk te zijn- flink de p over in. Dus na het eten heb ik alles afgewassen en klaargezet om het meteen zodra Bouke op bed lag, opnieuw te gaan proberen. En zo geschiedde. En ik mixte en mixte en mixte. Maar nu op standje 3, dat wel. En toen, en toen, en toen??? Toen was daar zowaar een mooi luchtig beslagje -trots!-

In de bakvorm gegoten. Nah, dat moest goed gaan, dat had ik tenslotte die middag al geoefend. Toen weer drie kwartier wachten. Dat lukte ook goed. -Ervaringsdeskundige he ;-)- En toen haalde ik daar zowaar een mooi taartje tevoorschijn!

Tadaaa!



Toen moest dat mooie goudbruine juweeltje afkoelen voordat ik het in plakken kon snijden. Och en dat ging best soepeltjes. Dat snijden. Niet dat wachten. Daar ben ik doorgaans niet zo goed in. Dit keer lukte het, dankzij de finale van x-factor, redelijk goed.



Toen kwam het leukste; het vullen van de taart. Ik heb van het bakkerswinkeltje hier in het dorp een recept gekregen van -naar zeggen- overheerlijke room! Woei en dat was geen understatement. Jemig wat heerlijk om die garde af te likken. Niet zozeer om die garde.. naja, je snapt me wel.




En zo ook nog een volgende laag besmeerd met een zoetig goedje (jam) en de room. Na het stapelen de hele boel ingesmeerd met de overgebleven room. Dat dat te dik zou zijn wist ik toen nog niet, wel de volgende dag toen mijn 'bekleding' wat drassig geworden was. Gelukkig deed ie het voor de foto nog erg goed!

Kijk maar...



Al trek?



Ik probeer mijn afzetgebied namelijk uit te breiden wegens toename in bakproductie -grijns-

donderdag 13 mei 2010

Poging 2!

De mislukte poging van afgelopen weekend zat me niet lekker. Ik kon het niet uitstaan dat ik zo'n -in mijn ogen slecht- schilderij heb gemaakt. Dus ik deed weer een poging. Maar dit keer mocht de ezel niet mee doen. Die is mij te lastig, bovendien wilde ik graag handig gebruik maken van de zwaartekracht en dat is met een ezel verre van 'handig' te noemen.

Laat ik, voordat ik de foto's laat zien (niet stiekem al naar beneden scrollen!) even zeggen dat ik best tevreden ben.
Eigenlijk ben ik best supertevreden zelfs.
Maar Bianca kan het beter. Veel beter!
En bovendien is het ook gewoon haar stijl. Hoewel -dat durf ik wel hardop te zeggen- het ook wel mijn stijl is. Het is alleen niet mijn eigen zelf bedachte Linda Verhoef stijl. En dat vind ik nou weer een beetje jammer. Want hoewel ik erg blij ben met het resultaat, is het toch gewoon een beetje gejat. Het idee dan.

Maar dat neemt niet weg dat ik er toch erg happy mee ben! :-D




zondag 9 mei 2010

Iets over een kwast, een doek en verf....

De ingrediënten waren er. Enthousiasme. Inspiratie. Tijd. Just me, myself and I.

Oh en natuurlijk de kwasten... Ehh, de penselen.


En natuurlijk de verf. Laten we vooral de verf niet vergeten.


Oh, en een doek. Ennnnnn een ezel! Ja, die waren er ook.


Kortom, alles aanwezig voor een mooi schilderij voor Bouke's kamer. Dus, daar ging ik. Eerst een ruwe opzet dat al een tijdje in mijn hoofd zat. Zijn naam moest erop, en een uil. Want uiltjes zijn helemaal hot hier in huis (met dank aan Meneer de Uil). Oh, en visjes. Die moesten er ook op. Want visjes zijn cute. Dus schetser de schetste ik en daar stond zowaar ineens in potlood een ontwerp op mijn grote witte doek. Best in verhouding en ook wel een goede compositie. Maar toen wilde ik een basiskleur aanbrengen. Uhh, eerst mijn fijne geschets wat duidelijker gemaakt zodat het door de eerste laag verf heen zou schijnen. En dat werkte! Eureka! Toen nog wat geschilderd, en nog wat en nog wat. En toen kon ik niet meer wachten met het verdikkingsmiddel in tubetjes waarmee je mooie lijntjes kunt maken. Precies. In theorie. Want in de praktijk bleek dat me toch effe een partij moeilijk! -zuchtsteunvloek (hee, dat mocht want ik was alleen!)-

Maar goed... beelden zeggen meer dan duizend woorden. Zelfs nu ik een dappere poging gedaan heb om het resultaat een beetje in te leiden -so be kind to me, please!- hier dan toch maar... uhh, het resultaat. Ofzo.

Oh ja, instructies voor het bekijken: het is bedoeld voor een KINDERslaapkamer



Edit 20.35; de ondertoon spreekt boekdelen; ben nogal niet tevreden. Maar ik heb wèl een compliment gekregen... thanks!

zaterdag 1 mei 2010

en de rest van Saartjes keuken!

't moest nog even afgemaakt worden. Want met het ophangen van het gordijntje leek het al wel op Saartjes keuken. Maar eigenlijk was 't dat nog niet. Dat ik het wel Saartjes keuken noem komt door de geblokte vloer, de ronde eettafel en de ouderwetsche keukenstoeltjes.

Maar nu issie zo goed als af! Alleen nog een goed lampje voor aan het plafond en iets gezelligs in de vensterbank en dan heeft mijn keuken eindelijk de gezelligheid die al die tijd verborgen zat.