zondag 29 januari 2012

pas op de plaats

Want even tijd voor bezinning. Rust. De balans opmaken. 

Sowieso al doordat momenteel alles even 'van zijn plek is', maar ook door afgelopen vrijdag. Toen had ik kleine man bij zijn vader gebracht en reed zelf weer terug naar IJsselstein. 

Vlakbij huis botste ik frontaal op de auto voor mij op de snelweg. De klap was enorm. En de schade ook. Ik ben er -gelukkig- goed van af gekomen. Heb wat kneuzingen, met name in mijn borstkas. Maar ik heb erg veel geluk gehad. Dankzij de airbag, m'n gordel en het engeltje op mijn schouder.

Vandaag samen met de mevrouw uit die andere auto het schadeformulier ingevuld. Iets wat je 'zakelijk' moet afhandelen. Maar de sympathie naar elkaar was groot -we stonden elkaar te troosten op de snelweg-. Voor de verzekering is de vraag van belang wie aansprakelijk is. Maar in werkelijkheid gaat het daar niet om. 

Het engeltje op mijn schouder heeft er niet voor niets gezeten en daar ben ik heel dankbaar voor.





dinsdag 24 januari 2012

De wervelstorm die verhuizing heet

Ik geloof dat alle blaadjes aan het neerdwarrelen zijn. Hier en daar zijn nog wat flarden van dingen die een plek moeten krijgen, zowel fysiek als emotioneel maar steeds meer krijgt alles z'n plekje.

Vorige week, toen ik dozen stond in te pakken en ik even het overzicht kwijt was van wat er allemaal nog moest gebeuren, lijkt al weer weken geleden. Ik zag overal spullen. Overal. En alles moest in dozen. Maar veel spullen had ik nog nodig. Bordjes, bestek. Melk, en chocoladepasta. M'n tandenborstel en m'n laptop. En oh ja, wat moest er mee naar mijn moeder en wat kon in de opslag? Bij ieder ding wat ik in mijn handen had ging de volgorde van vragen ongeveer zo: kan ik het al inpakken? Moet het naar de opslag of heb ik het nodig bij mijn moeder?



Want ik heb dan wel een huis -waar ik overigens al een paar weekenden druk aan de klus ben geweest- maar het is nog niet af om er al te kunnen wonen. Dus had ik een opslagruimte gehuurd. En sterke mannen ingehuurd om al die spullen daarnaar toe te brengen. En wat belangrijke spullen naar mijn moeder.

Dus toen kwamen die mannen. Op zaterdagochtend om kwart over 8 belden ze aan. En gingen meteen aan de slag. Spullen werden ingeladen. Af en toe werd er iets gevraagd. En ondertussen zat ik me nutteloos en grieperig te voelen op m'n bank. Tot die ook ingeladen werd ;)


En oh wat regende het. De hele dag. Maar het leek die mannen niet te deren. Ze gingen door tot alles klaar was. Het inladen ging trouwens voorspoedig. Om half 12 reden ze weg richting de opslagruimte. Ondertussen maakte ik m'n huisje schoon. Er was heel wat vuil naar binnen gelopen en zo kon -en wilde- ik het niet achterlaten. Terwijl ik aan het poetsen was, reden de mannen naar de opslag en ving mijn moeder en W hen op.

Het uitladen daar ging wat minder soepeltjes. Alles moest op karren getild worden. Die vervolgens naar een grote lift gereden moesten worden. En die lift had geen haast... die ging op z'n gemak van beneden naar boven en omgekeerd. Die zal wel gedacht hebben, het is zaterdag mensen... relax!

Kleine man was ondertussen bij opa en oma en haalde ik daar -nadat het huisje weer redelijk aan kant was- op om ook naar Nieuwegein te rijden. De verhuizers waren nog wel even bezig dus dronken we met z'n allen koffie en aten een broodje bij de Praxis. 

Lastig vond ik het om toe te geven maar oh wat voelde ik me slecht. Ik had het koud en warm tegelijk, mijn lijf deed pijn en de gedachten aan een warm bed maakten dat ik het niet echt meer vol hield. Ik nam mijn kleine man mee naar het huis van mijn moeder. Trok een dekentje over ons heen. Zette een filmpje aan en waren ondertussen aan het wachten op de verhuizers en mijn moeder en W. 

Kleine man stond vol spanning voor het raam te wachten en op zijn roep: ja! daar zijn ze! Schoot ik rechtop, hees mezelf langzaam -want: auw hoofd- van de bank en hielp ze met sjouwen. Gek dat je, op het moment dat het Moet, je je griep op een zijspoor zet en gewoon gáát. Voor even dan.

Zondag was een bijkomdagje. We zaten pas 's middags in de kleren en W heeft -net als zaterdag trouwens- weer geklust in mijn nieuwe huis. De schat. 

Gisteren ging kleine man naar zijn nieuwe school. Voor het eerst. Sjee, dat vond ik spannend zeg. Kleine man ook wel. Maar hij zag de bak met auto's en was zwaar onder de indruk dat we Die Auto ook thuis (waar dat ook mag zijn) hadden. Hij was zo druk met de auto's dat hij niet eens meer zwaaide. *snif* Goed teken!

Toen ik hem ophaalde van zijn eerste schooldag, samen met oma, vertelde de juf dat het heel goed was gegaan. Gelukkig maar... alleen moet ik de volgende keer wel zijn gymschoenen in zijn tas doen. "domme mama". 

Oh! En door al die commotie over Nieuwe Dingen zou ik bijna vergeten dat we ook afscheid hebben genomen.
Afscheid van school.


En afscheid van mijn werk.








En afscheid van mijn huisje.


Kortom, veel afscheid genomen van vertrouwde dingen. Van school, van mijn werk en van Borne. Ik kan terugkijken op een heel mooi afscheid. En dat helpt. Want met die glimlach op mijn gezicht begin ik aan Nieuwe Dingen.

Laat maar komen!


woensdag 4 januari 2012

Lieve post

Gisteren kreeg ik de sleutel van mijn nieuwe huis! Eerst heb ik 's ochtends gewerkt. En toen ben ik met een volgeladen auto naar IJsselstein gereden. Twee tuinstoelen, kussens, verfspullen, schoonmaakmiddelen, oude kleren om in te kunnen klussen en een weekendtas. 

Want ik bleef vannacht in IJsselstein slapen en straks ga ik langs de bouwmarkten om verf te halen.

En gisteren leegde ik voor het eerst mijn nieuwe brievenbus. En weet je wat ik daar vond?

Lieve post!

Van Ingrid! Hoe leuk is dat?! 

Ik had gereageerd op haar blogbericht dat ze kaartjes wilde gaan sturen. Omdat ze dankbaar is dat er mensen zijn die haar steunen. En trouw haar blog volgen. En jeetje, toen stuurde ik haar een mailtje. En vertelde ik dat ik binnenkort de sleutel zou krijgen van mijn nieuwe huis. En dat het me zo leuk zou lijken als ik post van haar zou krijgen.

En toen vond ik dus zomaar een envelopje in mijn brievenbus.


Met een kaartje waarop ze een heel lief tekstje heeft geschreven. En jeetje, ik vind dat zó leuk!




Ingrid, dank je wel voor je lieve post! Toen ik het envelopje gisteren openmaakte voelde het net als een cadeautje. Dank je wel daarvoor!